recensent: Peter Motte

onder auspiciën van De voormalige Tijdlijn en Vertaalbureau Motte

Marco Knauff heeft al een behoorlijk creatief leven achter de rug.Hij begon als magisch-realistisch schilder, was auteur van sciencefiction- en fantasyverhalen, waarmee hij nota bene in “De Tijdlijn” debuteerde, en trad op als Sinterklaas.

Zijn Sinterklaas-baantjes leverden een boek op. Onlangs voegde hij een bundel toe aan zijn persoonlijke belevenissen in een creatieve sector, namelijk als figurant in films, tv-series, commercials en zelfs voor reclamefoto’s.

“Take Achttien” werd een ideale aanvulling op de stapel sterrenboeken die regelmatig verschijnen. Knauff toont ons het filmen van binnenuit, vanaf de set, vanuit de coulissen, en zelfs vanuit de kantine. De afstand tussen wat we op het scherm zien, en wat er in werkelijkheid gebeurt, is soms immens.

Hij benadert het allemaal vrolijk. Figureren is voor hem een hobby. Hij wordt er wel voor betaald, maar weinig. Zelfs zo weinig dat hij sommige opdrachten later niet meer aanvaardde.

Maar dat drukt de pret niet. Als lezer kun je niet anders dan gedurende het hele boek te glimlachen. Knauff beleefde er plezier aan, en dat brengt hij op de lezer over. Het is dan ook prettig en ontspannend lezen.

Je zou verwachten dat iemand die in Nederland figurant is, niet veel te doen heeft. Maar dat idee wordt door “Take Achttien” weggevaagd. Er is meer vraag naar goeie figuranten dan men denkt, en de Nederlandse en Vlaamse tv-zenders maken tenslotte heel wat series van eigen bodem. Die vereisen allemaal figuranten.

Er zijn ook veel internationale productie die op onze grond komen draaien. Daardoor kon Knauff zelfs optreden in “Ocean’s Twelve”. Wie dus verwacht dat de avonturen van een Nederlandse figurant alleen maar optredens in kleine, onbekende producties beschrijven, heeft het mis. Liefhebbers van Baantjer, Grijpstra en De Gier, en vele andere reeksen zullen zeker aan hun trekken komen.

Bovendien: wat voor de ene productie geldt, geldt ook voor de andere. Wapens die in films en tv-series worden gebruikt, zijn bijna altijd echt. Ze worden dan ook nauwkeurig gecontroleerd om zeker te zijn dat ze niet geladen zijn. Dat is geen overbodige maatregel: in januari 2009 stierf een acteur in de V.S. tijdens een theaterrepetitie omdat het pistool dat iemand tegen zijn slaap drukte, toch geladen was.

Overigens leveren de kleine producties echt niet de saaie verhalen op. “Modern Woodstock” en “Brush with Fate” behoren tot de boeiendste bijdragen van “Take Achttien”, en zelfs de teksten over commercials zijn verrassend, zoals “Ballonnen voor de vrijheid”.

Wie meer wil weten over film en tv, moet “Take Achttien” hebben gelezen.

In het laatste hoofdstuk worden zelfs de Internet-adressen gegeven van de castingsbureaus die figuranten aannemen. Dat is nog zo’n positief punt van dit boek: het helpt je een hele stap verder als je ook zelf wilt figureren.

“Take Achttien”, Marco Knauff, 2008, Uitgeverij Boekenbent, paperback, 155 p’s, 21 x 14,7 x &,5 cm, ISBN 978-90-8570-266-6

Prijs: 15,95 euro