De vraag wat een literaire vertaler verdient, levert een moeilijke rekenoefening op. Het is immers afhankelijk van de winkelprijs van het boek, de kosten en winsten die eraf gaan voor allerlei tussenpersonen, en wat er uiteindelijk overblijft voor de vertaler. En voor de schrijver. Die is er ook nog. Schijnt het.
Maar een zekere Sandra van de Ven heeft ons wat op weg geholpen door op de blog Boekvertalers er een stukje over te schrijven.
Als voorbeeld nam ze een gemiddelde, uit het Engels vertaalde roman waaraan ze zelf had meegewerkt. Let wel: het voorbeeld geldt voor Nederland, en daar is er een vaste boekenprijs. Echter: de uitgevers kennen daar ook wel wat trucjes om af en toe aan die prijs te morrelen.
De kwestie is: de winkerlprijs is ongeveer 20 euro. Na aftrek van vanalles en nog wat blijft er voor de uitgever zo’n 12 euro over, waarmee hij alle facturen moet betalen die zijn kant opkomen.
Sandra van de Ven gaat dieper in op die facturen, maar wij gooien ze aan de kant en richten ons op de vertaler.
Zoals gezegd nam ze een eigen contract als voorbeeld. Het ging om een psychologische roman met een eerste oplage van 2.500 stuks. Daarvoor ontving ze ongeveer 5.500 euro, wat neerkomt op ongeveer 2,25 euro per exemplaar dat van het boek in de winkel wordt verkocht. Dus zo’n 11,25% van de winkelprijs van het boek.
Daar leren we al één ding uit: een Nederlandse schrijver van een regulier uitgegeven debuut krijgt pakweg 10% van de verkoopprijs van het boek, en dus MINDER dan wat de vertaler krijgt! Eens te meer is dus bewezen dat schrijvers gek zijn.
Maar wat leren we nog?
Dit: Sandra van de Ven beweert dat een gemiddelde vertaler voor zo’n boek (niet extreem lang of moeilijk) drie maanden nodig heeft, en dus eindigt met… ongeveer 1.800 euro per maand. Bruto.
De literaire vertaler is dus minder gek dan de schrijver, maar het scheelt niet veel.
Bovendien zijn sommige vertalers slome duikelaars en doen ze er nog langer over. Waardoor ze eindigen met soms maar 1.400 euro bruto per maand.
Kies een ander beroep.
Categorie: Vrije tijd
Ikigami: The Ultimate Limit, deel 7: Rouwprentje & De droom die ik probeerde te verwezenlijken
Het is al laat, maar het is nog altijd zondag, en er kan nog net een zondagbericht tussen.
Vertaalbureau Motte werkte mee aan de realisatie van de mangaserie Ikigami van Motoro Mase, uitgegeven door uitgeverij Kana.
Zoals de ander delen telt ook dit twee volledige verhalen die los leesbaar zijn.
In Rouwprentje is er een conflict tussen een oude fotograaf die aan analoge fotografie wil vasthouden, omdat hij geniet van het ambachtelijke aspect ervan, en een jongere vriend van hem, die wil overschakelen naar de digitale fotografie, omdat hij vreest met analoge fotografie niet meer aan de bak te komen.
In De droom die ik probeerde te verwezenlijken wil een liefhebber van street dance voor zijn overlijden nog eens een laatste keer tonen wat hij in zijn mars heeft.
Doordat mangaverhalen lang mogen zijn, krijgen ze de ademruimte die ze nodig hebben om het verhaal ten volle te ontwikkelen. Ze kunnen op de gepaste momenten versnellen en vertragen. Het ritme van de vertelling past volledig bij het ritme van het verhaal. Daardoor lezen manga’s zonder horten of stoten. De vaart blijft erin.
In manga kunnen de personages uitgebreid aan het woord komen en de lezer inzicht gunnen in de ontwikkeling van hun gedachtengang en gevoelens. Dat biedt diepgang, en dat vermijdt stereotiepen.
Het uitgangspunt van Ikigami is het volgende:
In een nabije toekomst krijgt de leerlingen op hun eerste dag in het lager onderwijs een inspuiting, en 1 op 1000 daarvan is dodelijk tussen hun 18 en 24e jaar. 24 uur vooraf wordt hun door een ikigami hun aanstaande overlijden gemeld.
We zouden er graag op wijzen dat deze afleveringen maar eventjes tweehonderd veertig pagina’s telt. 240!
Dat is erg veel voor een strip, zeker als die nog geen 10 euro kost.
Ikgiami 7 is verschenen op 8 mei 2013 bij uitgeverij Kana.
240 z/w-pagina’s voor 9,95 euro.
ISBN 9789462100312
IKIGAMI by Motorô MASE © 2005 Motorô MASE / Shogakukan Inc.
Niet twijfelen aan Doubt!
Het is vandaag zondag, dus een zondagbericht:
Vertaalbureau Motte mocht meewerken aan de realisatie van enkele mangareeksen van uitgeverij Kana.
Eén daarvan is momenteel afgeprijsd: Doubt van Yoshiki Tonogai.
Er is een flinke hap genomen van de prijs van de 4-delige serie: de reeks is nu verkrijgbaar voor 30 euro in plaats van 39,80 euro. Elk deel telt 200 p’s z/w.
“Doubt” gaat over enkele tieners die opgesloten worden in een huis waar een seriemoordenaar rondwaart. Het is een pure thriller vol verrassende wendingen.
Het aanbod is van de uitgever, het is niet een speciale actie van een of andere winkel.
Met het ISBN moet je het dus in elke goede boekhandel kunnen krijgen.
Vraag naar dit ISBN: 978-94-62100305.
“Het boek der spoken” van Jean Ray
Eindelijk verkrijgbaar: “Het boek der spoken” van Jean Ray!
Of John Flanders.
Of Raymond de Kremer.
Alla, what’s in a name?
Die man had meer dan 150 pseudoniemen!
Hij was een Gentenaar die soms in het Nederlands en soms in het Frans schreef.
“Het boek der spoken” verscheen oorspronkelijk als “Le livre des fantomes”, en was nog niet in het Nederlands verkrijgbaar.
Dat is nu wel het geval.
Het is een merkwaardige collectie spookverhalen in een merkwaardige editie: je krijgt in één deel zowel de Franse als de Nederlandse tekst: de ene kant bevat het Nederlandse boek, en als je het boek omdraait, krijg je de Franse versie. Een “back-to-back” wordt zoiets wel eens genoemd.
Wie het uitgeven van deze Nederlandse fantasy-auteur avant la lettre wil steunen, kan exemplaren rechtstreeks bij Vertaalbureau MOTTE bestellen omdat wij zorgden voor de correcties van het Nederlandse deel.
Indien gevraagd, wil de corrector die Nederlandse versie signeren.
“Het boek der spoken”, Jean Ray, 2011, 1947 voor de Franse tekst, originele uitgave beperkt tot 300 exn, 15 x 21 cm, 328 p., D/2011/6358/4, 19,00 euro (excl. verzendingskosten).
Literaire aandelen
Je zou het niet verwachten, maar ook van literatuur kun je aandelen kopen.
Bob van Laerhoven kreeg de inval om aandelen te verkopen van zijn boeken om daarmee de vertaler te betalen.
Hij heeft dat momenteel al met twee titels gedaan: “De wraak van Baudelaire” en “Terug naar Hiroshima”, twee romans die we durven aanbevelen.
In Crowd funding: vele kleintjes maken iets groot(s) op zijn blog zet hij het hele idee erachter uiteen.
De lijst met deelnemers staat er ook, en wie interesse heeft, kan via het web deelnemen.
Bob zegt dat hij het gênant vindt en dat het hem op “schooien” lijkt, maar wij vinden dat het getuigt van inzet en initiatief.
Kana-site is verhuisd
De url van de site van de Nederlandse manga-uitgeverij Kana is verhuisd naar
http://www.mangakana.com/nl/
Eigenlijk is dat el een hele tijd het geval, maar sommige fans merken het nu pas.
Kana NL was vroeger van het Franse bedrijf Kana, en op de site van Kana FR stonden ook de gegevens van Kana NL.
Toen werd Kana NL overgenomen door Ballon Media.
De pagina’s van Kana NL moesten dus vroeg of laat wel verdwijnen van de site van de Franse Kana.
De Franse Kana heeft echter nog zowat drie jaar doorverwezen naar de Nederlandse Kana, om de tijd te geven om ons aan te passen.
Alleen heeft blijkbaar niemand de links aangepast, en alle oude verwijzingen via de Franse Kana werken sinds een week of zo niet meer.
Nu moet het dus rechtstreeks via http://www.mangakana.com/nl/, maar alles is er dus nog.
Grand Prix 2: Rosemeyer! van Marvano
Vandaag verscheen “Rosemeyer!”, het tweede deel van de trilogie “Grand Prix” van Marvano.
Marvano vertelt het verhaal van de grand-prix-piloten van tijdens de jaren 30, met hun roekeloze races op de voorgrond, en het opkomende nazisme op de achtergrond.
Ondanks het soms zwaarwichtige onderwerp vindt Marvano de humor in de situaties.
Een fijn getekend en door Bérengére Marquebreucq mooi ingekleurd realistisch album, een geslaagde illustratie van een historische periode, een aanvulling op Marvano’s Berlijn-trilogie: een brok klasse.
Meer info over Formule 1
Ikigami: de nieuwe mangareeks
Vanaf deze week ligt Ikigami in de winkels, een stripreeks waaraan we meewerkten.
Het is géén kinderstrip, laat dat duidelijk wezen. We kijken dan ook uit naar de reacties, want er zijn weinig echt volwassen stripreeksen op de markt.
Wie dus is uitgekeken op de Jommekes, Kiekeboes’, Suske & Wiskes en Kuifjes, kan dit eens proberen.
Het is een trap hoger dan Bernard Prince en gelijkaardige wat “hardere” strips.
Nana blogt
Eens wat anders dan we hier gewoonlijk publiceren: er bestaat een blog over de stripreeks Nana.
David Bowie en tentoonstelling over Bertold Brecht
In 1982 bracht David Bowie de EP ‘Bertold Brecht’s Baal’ uit, waarop hij liedjes van Brecht zong. Het bekendste daarvan is ‘Alabama Song’ (ook ‘Whiskey Bar’, ook ‘Moon of Alabama’), dat soms als extra op andere albums verscheen.
Het album is tegenwoordig zo goed als onvindbaar, maar af en toe duiken er sporen van op.
Zo was er in december 2006 in het Koetsenhuis in Geraardsbergen een tentoonstelling over Bertold Brecht, waar onderstaande afbeelding te zien was.
De tentoonstelling heette ‘Muziekale expo – Lost in the Stars’. Ze liep van 24 november tot 3 december 2006, en was gratis toegankelijk. Bertold Brecht schreef de teksten voor de muziek van Kurt Weill. Weill stierf in 1950. De tentoonstelling toonde afbeeldingen van ongeveer 25 albumhoezen.
‘Alabama Song’ is van Bertolt Brecht. Hij scheef het ook in het Engels. Dat was voor Hauspostille, dat hij integreerde in zijn opera Mahagonny. Ook bij Duitse opvoeringen van Mahagonny wordt het in het Engels gezongen.
De tekst is vaak veranderd. In Mahagonny stond “Show us the way to the next pretty boy”, maar in de versie van The Doors werd dat “Show me the way to the next little girl”, en dat werd in de versie van Bowie “Show us the way to the next little dollar”. Daardoor keerde Bowie terug naar de oorspronkelijke versie uit Hauspostille van Brecht zelf.
De volledige titel van Brechts Mahagonny is trouwens… Rise and Fall of the City of Mahagonny! In het oorspronkelijke Duits: Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny.
Om de verwarring compleet te maken: het album “Bertolt Brechts’ Baal” is een EP met liedjes uit het toneelstuk Baal van Bertolt Brecht waarin Bowie optrad. Maar dat optreden gebeurde niet in Berlijn, maar voor de BBC, en dus hoogstwaarschijnlijk in Londen.
Bowie heeft de Alabama Song wel gebruikt als B-kant van de Duitse uitgave van de single ‘Ashes to Ashes’.
- Bertolt Brecht’s Baal, gezongen David Bowie, 1982, EP
- Baal’s Hymn (4:02)
- Remembering Marie A. (2:04)
- Ballad Of The Adventurers (1:54)
- The Drowned Girl (2:54)
- Dirty Song (0:37)
(met dank aan Ben van der Tier uit Utrecht)
Vertaalbureau MOTTE 